Byzela’da masa, bir yüzey değil; bir kompozisyondur. Çizgi, boşlukla konuşur. Malzeme, ışığı taşır. Form, yalnızca görünmez — hissedilir.
Her tasarım, işlevin ötesinde bir duruş sergiler. Ne fazlası vardır ne eksiği. Sessiz bir denge, net bir ifade.

Byzela, geçici olanla ilgilenmez. Zamana direnen oranları, dokunulduğunda kendini ele veren detayları seçer. Çünkü gerçek tasarım, açıklamaya ihtiyaç duymaz. Bakan anlar. Dokunan hatırlar.